Levenswijze van de kartuizers

Om de levenswijze van de kartuizers te begrijpen, is het belangrijk terug te grijpen naar de wortels van het christendom in het Midden Oosten, in de eerste eeuwen van onze jaartelling. Daar speelden de oude verhalen van de eerste christenen zich af, waarin duizenden mannen en vrouwen huizen en dorpen verlieten, niet enkel omdat ze onderdrukt en vervolgd werden, maar ook om de bijbelse voorbeelden van Abraham, Mozes en Johannes de Doper te volgen, om desnoods als martelaren te sterven, en (letterlijk én figuurlijk) de woestijn in te trekken. Een aantal van de vroege christenen, die zich als kluizenaars terugtrokken in de woestijn van Egypte en Palestina en hun leven geheel aan de geest te wijden, zijn gekend als de woestijnvaders. Vele woestijnvaders beoefenden een gebed zonder woorden, contempleerden God in stilte en eenzaamheid. Uit hun geschriften blijkt een bijzondere mystieke spiritualiteit. Op elk ogenblik van de dag, wat hij ook doet, steeds heeft de monnik het oude ideaal van de woestijnvaders, voor ogen, dat in de kartuizertraditie is opgenomen. Dat leven lijkt erg monotoon en nochtans zeggen de vernieuwde statuten in navolging van de heilige Bruno: "Welke rust, welke goddelijke vreugde brengen de eenzaamheid en de stilte van de woestijn niet aan hen die ervan houden! Dat weten alleen zij die er de ervaring van hebben opgedaan". Negen eeuwen lang hebben de kartuizers niet opgehouden diezelfde mening te verkondigen.

Het contemplatieve leven van de kartuizers

Hoe meer een leven op het geestelijke afgestemd is en elke praktische beslommering opzij laat om zich alleen op het geloof te richten, des te moeilijker is het er een beschrijving van te geven die echt toelaat deze vorm van buitenuit te begrijpen. Een auteur schreef eens over de kartuizermonniken: "Iedereen kent in zijn leven wel eens een cruciaal moment, een kritisch tijdstip waar je je realiseert dat je iets groter dan jezelf meemaakt, iets wat je overstijgt, een moment van waarheid. Zulke momenten komen opzetten bij een groot gevaar, de dood van een geliefde, of bij het aanschouwen van een prachtig kunstwerk, het beluisteren van een symfonie, door naar de sterren te kijken, of in gebed. Als we er nu in zouden slagen om die momenten vast te houden, te overpeinzen, te contempleren, dan worden die momenten uren, uren dagen, en dagen misschien zelfs jaren. Dat kan voor de gemiddelde man of vrouw moeilijk lijken, maar er zijn mannen en vrouwen geweest, en er zijn er nog steeds, die hun bestaan hebben omgezet in ganse momenten van waarheid." Een kartuizer schreef over het contemplatieve leven: "De contemplatie is de daad van de ziel die zichzelf vergeet, die onbeweeglijk staat voor iets dat veel breder en groter is dan zijzelf". Volgens de vernieuwde statuten van de orde hebben werk en leven van de kartuizer tot doel "God zelf steeds vuriger te zoeken in de inwendige mens, Hem vlugger te vinden en Hem op een steeds volmaakter wijze te bezitten". Dit leven wordt geregeld door het luiden van de klokken dat de dag, naar gelang van de liturgische feesten, ongeveer op de volgende wijze indeelt.

Dagindeling van een kartuizermonnik

* De kartuizermonnik staat op vóór middernacht. Nadat hij in zijn cel een gedeelte van het officie van Onze-Lieve-Vrouw gebeden heeft, gaat hij naar de kerk voor het gezamenlijke nachtofficie: metten en lauden, d.w.z. hymnen en psalmen, lezingen uit de bijbel en teksten van de kerkvaders, dit alles gezongen in een oud, ruig Gregoriaans, behalve de lezingen, die in de volkstaal gebeuren. Dit officie duurt twee à drie uren; sommige kartuizers raken nooit gewend aan de verstoring van de nacht, maar de meesten vinden het nachtofficie één van de mooiste aspecten aan het kartuizerleven.
* Hierna keert de monnik naar zijn cel terug, bidt er nog een gedeelte van het Maria-officie, warmt zich aan het kacheltje dat elke cel rijk is en gaat naar bed.
* Even na zes uur staat de monnik weer op. Hij zegt het eerste morgenofficie en bidt tot aan de conventsmis, rond acht uur. Allen nemen eraan deel, ook de broeders, voor zover hun werk dit toelaat. De priesters celebreren hun privé-mis op een ogenblik dat het hun, geestelijk, het beste uitkomt: de ene zal het doen juist voor of juist na het nachtofficie, een andere na de vespers, weer een andere aansluitend bij de conventsmis. Voor eenzaten is immers een bepaalde vrijheid in hun geestelijk leven wenselijk.
* Terug in zijn cel, brengt de monnik de voormiddag door met lezen, studie en handenarbeid. Ieder (uitgezonderd de novicen) mag dit doen naar eigen believen.
* Rond het middaguur gebruikt de monnik zijn maaltijd alleen bij het raam van zijn cel.
* Na de middag gaat zijn leven verder zoals 's ochtends, maar nu ligt de klemtoon meer op handenarbeid.
* Om 16 uur verzamelen allen zich weer in de kerk voor de vespers, het dank- en lofgebed waarin de hele dag aan God wordt aangeboden.
* Daarna gaat de monnik terug naar zijn cel om er het einde van de dag in studie en meditatieve oefeningen door te brengen.
* Een zeer sober avondmaal onderbreekt nog even deze bezigheden, die besloten worden met een laatste meditatie en de completen of het officieel liturgisch avondgebed.
* Rond 20 uur volgt de eerste nachtrust tot 24 uur en dan begint de dag van de kartuizer opnieuw, jaar in jaar uit.

Hoe wordt men kartuizer?

Ongeveer 80% van de mensen die zich aanbieden als "novicen" bij de orde zal uiteindelijk geen kartuizer worden. De duur van de periode als novice is lang: terwijl in de meeste ordes men rekent in orde van maanden, kan het bij de kartuizers meer dan 7 jaar duren. Voor een koormonnik:
* minimum drie maanden postulaat (gewoonlijk na voorbereidende retraites)
* twee jaar noviciaat
* de "kleine professie" of tijdelijke geloften voor drie à vier jaar (gedurende deze periode is de jonge monnik nog gebonden aan het noviciaat)
* hierna worden de tijdelijke geloften voor twee jaar vernieuwd, maar nu leeft de novice samen met de andere monniken, die hun plechtige geloften reeds hebben afgelegd
* na deze periode van 7 jaar, beslissen de overige monniken of de definitieve en plechtige geloften mogen volgen. Oorspronkelijk bestond er geen novicenmeester, maar iedere beginneling kreeg een oudere monnik toegewezen, die de door hem geschonken vorming aan de mogelijkheden van de kandidaat aanpaste. Stilaan hebben de eeuwen een homogene geesteshouding en een traditie voor het inwendig leven gecreëerd. Van bij zijn intrede is de monnik eenzaam en enigszins overgeleverd aan zijn eigen keus: hij heeft dus hulp, bescherming en richtlijnen nodig van ervaren monniken. Eén van de meest moeilijke elementen van het kartuizerleven is de eenzaamheid. Dit punt is de beste toetssteen om de roeping van de beginnelingen na te gaan. De uitwendige eenzaamheid wordt gerealiseerd door het slot en het leven in de cel. De eisen ervan zijn streng want ze leggen een bijna volledige afzondering van de wereld op met, in het klooster, een strikt gereglementeerde stilte. Dat alles heeft slechts tot doel de inwendige eenzaamheid te bevorderen. De kartuizer probeert zijn geest zo ver mogelijk verwijderd te houden van alles wat niet ten dienst staat van de essentie van zijn kartuizerleven. De eerste opsteller van de kartuizerstatuten, Guigo, vijfde prior van La Chartreuse, schrijft: " Dat uw hart niet verontrust worde en geen vrees koestere; hier is de ware rust. Hij geniet ervan die zich niet laat afleiden noch dwingen. Hij heeft zichzelf in handen en bewaart zichzelf in zijn eigen macht".

Het leven in gemeenschap Bij de kartuizers probeert men een evenwicht te bereiken tussen eremitisme (leven in eenzaamheid) en cenobitisme (leven in gemeenschap). De zeer sober gehouden liturgie is de bron en het centrum van het gemeenschapsaspect in het kartuizerleven. Driemaal per dag komen de monniken samen in de kerk; 's zondags zingen ze er ook de andere kleine officies. Dagelijks wijdt de monnik vijf à zes uren aan het liturgisch gebed. De lectio divina, het lezen van geestelijke teksten, neemt ook bij de kartuizers een grote plaats in. De bibliotheek van een kartuis heeft dan ook een belangrijke functie. De lectuur heeft op de eerste plaats de bedoeling "wijze" mensen te vormen en niet zozeer erudieten of geleerden. Een kartuizermonnik staat vaak onder grote psychologische druk. Daarom zijn er momenten van ontspanning voorzien, dagelijks bij de handenarbeid, 's zondags tijdens een korte recreatie na het gezamenlijk middagmaal en de maandagnamiddag tijdens een grote wandeling, het spatiamentum, waaraan allen deelnemen. Deze momenten van ontspanning blijven natuurlijk in de lijn van de gekozen roeping: geen "nutteloze" gesprekken, geen "nutteloze" bezoekjes. Het evenwicht van een kartuizerleven bestaat dus uit gebed, studie, werk en ontspanning.

Ascetisch leven Het monastieke leven is van oudsher gekenmerkt door een strenge ascese, d.i. een geheel van vrijwillig opgenomen verstervingen. De belangrijkste elementen van deze ascese zijn het onderbreken van de nachtrust en de eenzaamheid. De kartuizers eten geen vlees, en daarnaast is er ook het vasten. Advent en Veertigdagentijd bewaren in de kartuizerkloosters hun boete-aspect. Elke vrijdag is er ook een strenge vasten: meestal eten de monniken dan alleen brood en een beetje zout en drinken ze slechts water. Wel wordt er rekening gehouden met de constitutie van het individu bij het bepalen van deze praktijken.

Handenarbeid in de kartuizen voorziet in de behoeften van het klooster, maar speelt nog een andere rol: zorgen voor ascese en evenwicht. Contemplatie alleen zou immers veel te veel vergen van de psyche. Maar gezamenlijke arbeid buiten de cel zou de zo begeerde eenzaamheid in de weg staan, en daarom wordt er gezocht naar een soort werk dat in de cel kan gedaan worden. Vroeger was dat het kopiëren van handschriften, nu zijn het allerlei ambachtelijke werken, zoals het vervaardigen van iconen, het boekbinden en het beeldhouwen. Meer intellectueel gerichte monniken mogen geestesarbeid verrichten, maar zoeken best geen echte eruditie of wetenschappelijk werk, omdat de eenzaamheid ze belet opzoekingen buiten hun klooster te doen. De broeders werken in de smidse of in de bakkerij, of verrichten timmer- of metselwerk; dit alles gebeurt in functie van de levensbehoeften van het convent. Zo kan het klooster onafhankelijk van de wereld leven – nu echter minder dan vroeger, toen elke priorij, elke abdij in feite in een gesloten economisch systeem leefde.